Deze zeeën, ver verwijderd van land, zijn de meest steriele op aarde.
Dit zijn zee-woestijnen.
Maar hier wonen de snelste, machtigste jagers van de oceanen.
Het is een uitdaging om ze te vinden.
Wij volgen ze op hun zoektocht naar voedsel in dit onbekende gebied:
De open oceaan.
Gestreepte marlijnen zijn roofvissen die tot drie meter lang kunnen worden.
Ze jagen bij daglicht...
...vanaf de oppervlakte van de oceaan tot een diepte van ongeveer 1 00 meter.
Ze vinden hier en daar een hapje.
Soms vinden ze een hele school ineens, zoals bij deze sardines.
Dit feestmaal kan ruim een uur duren.
In die tijd komen er andere jagers langs.
Jonge tonijnen storten zich op de feestdis.
Een oceaanreus komt op het geluid af: een noordse vinvis.
Hij is veertien meter lang en weegt twintig ton.
Zijn eetlust is evenredig.
In een ommezien resten van de sardines slechts...
...de schubben die naar de diepte zinken.
Zulke feesten duren niet lang.
Binnen een paar dagen zijn de voedselrijke wateren leeggegeten.
De jagers trekken verder in de ogenschijnlijk levenloze oceaan.
Een reuzenmanta verschijnt.
Hij is vijf meter lang, van vleugelachtige vin tot vin.
Hij is zuinig.
Hij verspilt zo weinig mogelijk energie in het oceaanwater.
De zuigvis is nog zuiniger, die lift mee.
De gastheer zoekt plankton: diertjes die aan de oppervlakte drijven.
Hij heeft er veel van nodig en zoekt soms dagen naar de juiste plek.
Halfduister bij een eiland in de Stille Oceaan, 5000 km van het vasteland.
Doktersvissen willen hier kuitschieten.
Bij de rituele dansen komen wolken van eitjes en sperma vrij in het water.
De rog moet dat geweten hebben. Hij verschijnt precies op tijd.
Hij is niet de enige. Er verschijnen ook andere roggen.
Ze slokken het water op en zeven de eitjes eruit.
Binnen een uur is alles voorbij.
De overgebleven eitjes zijn verspreid en niet de moeite waard om te zoeken.
Maar nieuwe gevaren wachten bij de eitjes, larven en visjes...
...die aan de oppervlakte van de oceaan drijven.
Dit zijn eitjes van de geelvintonijn.
Als ze overleven, zijn ze over twee jaar volwassen.
Over drie jaar zijn ze twee meter lang en wegen ze tweehonderd kilo.
Dit geldt misschien voor één op een miljoen eitjes.
Minuscule diertjes en plantjes vormen het plankton.
Dit is de basis voor al het leven in de open oceaan.
Een stormvogel danst op het water, maar geen lieflijke wals.
Dit is jacht.
Zwevend boven het water pakken ze hun voedsel, waaronder eitjes.
Slechts een klein percentage van de eitjes komt daadwerkelijk uit.
Deze pasgeboren tonijnen zijn drie millimeter.
Ze kunnen zwemmen maar zijn nog erg kwetsbaar.
Pas over vele weken kunnen ze hun eigen weg vinden in de oceaan.
Als de zon is ondergegaan, komen andere rovers aan de oppervlakte eten.
Het duister verhult de opmars van talloze gevaarlijke roofdieren.
Lichtgevende kamkwallen: zeedruiven, vangen hun prooi met een kleverig web.
Een verkeerde vinbeweging kan fataal zijn voor een jonge vis.
Kamkwallen zijn er in alle soorten en maten. Het zijn uitmuntende jagers.
Bij zonsopgang zijn de nachtelijke rovers weer naar de diepte gedoken.
De overgebleven visjes zijn al aan hun reis begonnen.
Ze worden voortgestuwd door de enorme oceaanstromingen.
Tussen die stromingen bevinden zich onzichtbare grenzen.
Plankton en andere voedingsstoffen kunnen erin gevangen zijn.
Zo kan er wekenlang veel voedsel zijn in delen van de oceaan.
Dit trekt grote scholen planktoneters aan, zoals deze sardines.
Uit het water wordt via de kieuwen het plankton gezeefd.
Dat wordt opgegeten.
De scholen reizen langs de grenzen.
Ze zoeken de plekken waar het meeste plankton zit.
De grenzen veranderen steeds, en dus ook de hoeveelheden plankton en vis.
Een kleine groep slanke dolfijnen zwemt zo'n 30 km uit de Panamese kust.
Ook dat zijn roofdieren op zoek naar voedselrijke gebieden.
Ze kunnen 1 60 km per dag afleggen. Onder het reizen wordt gespeeld.
Ze hebben een school vissen gehoord, honderden meters verderop.
Met sonar wordt de school opgespoord. Het speelgoed wordt achtergelaten.
De prooi kan zich nauwelijks verschuilen.
Deze school makrelen heeft de sonar van de dolfijnen al aangevoeld.
Een bol vormen is de enige verdediging.
Elk los zwemmend individu wordt snel opgegeten.
Binnen in de bol is er nog een overlevingskans.
De zeilvis komt op het geluid van de aanval af.
Het is een van de snelste vissen in de oceaan.
Hij heeft snelle trillingen gevoeld en zoekt nu naar de bron.
Zeilvissen zijn afhankelijk van hun gezichtsvermogen en jagen overdag.
Bij opwinding veranderen ze van kleur. Er ontstaan helderblauwe strepen.
De makrelen zijn gevoelig voor blauw en ultraviolet en raken in verwarring.
Dit vergemakkelijkt de vangst.
Daaronder komt een blauwe haai terug van de jacht...
...in de kou op 300 meter diepte.
Hij gaat naar boven om weer wat op temperatuur te komen.
Hij ruikt de oliën en eiwitten die de makrelen in paniek afscheiden.
De haai en het loodsmannetje krijgen met weinig moeite een maaltijd.
Hier en daar zijn de eerste hapjes te verschalken.
In de oceaan zijn jagers en prooi gevangen in een kat-en-muisspel...
...over immens grote afstanden.
Om te kunnen overleven, moeten ze op reis.
De 4 meter lange blauwvintonijn heeft speciale aderen.
Die houden het lichaam beduidend warmer in koud water.
Ze overleven in koude gebieden waar soortgenoten niet komen.
Ze leggen duizenden kilometers af vanaf de paaigebieden...
...om te jagen in koude zeeën waar het meeste voedsel is.
Er zijn vreemde oceaanreizigers, maar zelden zo vreemd als deze.
Een krab die bijna z'n hele leven drijvend doorbrengt.
Het is een gevaarlijke voorbijganger voor de tenen van de bruine gent.
Sommige drijvers zijn een weke massa in een vlies.
Maar ze kunnen over grote afstanden drijven.
Schildpadden als deze warana leggen wel duizenden kilometers per jaar af.
Deze reizigers laten zich meevoeren.
Ze mijden vijanden, zoeken voedsel en een veilig paaigebied.
Net als deze roggen.
Ze maken elkaar onderweg het hof, hoog boven de oceaanbodem.
Nog meer nomaden: vliegende vissen.
Elke rover wil ze hebben. Ze zijn een leven lang op de vlucht.
Ze leggen hun eitjes op wat ze zien drijven, zoals deze palmbladeren.
Bij goed water worden hier de eitjes aan bevestigd.
De bladeren dienen als vlot voor het kroost.
Niet alleen vliegende vissen zoeken kraamkamers.
Alles wat drijft, kan dienen als schuilplaats voor de kleintjes.
Een nadeel is dat rovers als deze wahoo...
...altijd komen kijken wie zich verschuilt.
De wahoo kan weken achter het drijfhout aan zwemmen.
Alles wat drijft, wordt als huuradres gebruikt, zelfs afval.
Het wordt met hand en tand verdedigd, bijvoorbeeld door deze trekkervis.
Trekkervissen eisen de beste woonplekken op.
Zelfs afgedankte netten kunnen onderdak verschaffen.
Uitgerekend een kapot net als dit kan dienen als schuilplaats voor vissen...
...totdat het uiteindelijk naar de diepte zinkt.
Drijvend goed kan de reden zijn dat een stuk oceaan niet leeg is...
...maar de thuishaven is van honderden tonnen vis.
Dat zie je ook bij deze klomp zeewier.
Deze grote kelp is losgerukt van de Californische rotskust.
Hij drijft nu op het water met z'n vlotters vol gas.
Hele scholen jonge zeebaars groeien op in zijn schaduw.
Reuzen komen af op dit algenrijke drijfhout.
Dit is een maanvis. Hij kan vier meter worden van vin tot vin.
Merkwaardig genoeg is hij de zwaarste beenvis.
Maanvissen bevinden zich meestal in de diepte waar ze kwallen eten.
Daar is het koud en donker.
Soms willen ze rusten en herstellen in de warmte aan de oppervlakte.
Ook zij zoeken naar drijvende kelp.
Maar niet voor onderdak.
Ze zoeken een vis die alleen op dit soort plaatsen te vinden is.
De halvemaanvis.
De maanvissen vormen keurig een rij.
Ze hebben een probleem. Hun vel zit vol parasieten.
De halvemaanvis biedt hulp.
De maanvissen draaien hun kop naar de oppervlakte ter uitnodiging.
De halvemaanvissen eten alle parasieten die ze kunnen vinden op.
Als de halvemaanvissen tekortschieten, rest slechts een drastische maatregel.
Meeuwen die uitrusten op de drijvende kelp.
Als de vis de juiste signalen afgeeft...
...gaan de meeuwen op onderzoek uit.
Met hun bek vinden ze de hardnekkigste parasieten.
Maar zelfs de beste kliniek heeft niet het eeuwige leven.
Het vlot rot weg en verliest zijn drijfvermogen.
De huurders moeten een nieuw onderkomen zoeken.
Als dat mislukt, worden ze opgegeten. Of ze sterven en zinken naar de diepte.
Toch is de open oceaan niet gespeend van permanent onderdak.
Een vulkaan barst uit op de zeebodem en groeit verder.
1 1 0 kilometer uit de kust van Nieuw-Zeeland is een eiland ontstaan.
Jonge rifvissen zijn al met de stroming meegekomen.
Ze groeien nu op in het wier dat rond het eiland groeit.
Nog meer plankton en visjes komen met de stroming mee naar het eiland.
Maar nu is er een welkomscomité.
Scholen trevally's en maomaovissen patrouilleren in het oppervlaktewater.
Ze willen allemaal eten.
De vissen wegen een kilo per stuk en eten alle vindbare plankton op.
De stromingen vanuit de open oceaan...
...brengen allerlei kleine visjes in dichte drommen met zich mee.
Dit zijn aasgarnalen.
Na zo'n bacchanaal is er weinig eetbaars over.
Voor plankton zijn eilanden geen veilige haven.
Maar in de Stille Oceaan liggen wel 23.000 eilanden.
Er zijn talloze zeebergen waarvan de top niet boven het water uitsteekt.
Jonge vissen kunnen deze plaatsen de eerste paar maanden beter mijden.
Deze geelvintonijnen zijn zes maanden oud en veertig centimeter lang.
Zij eten nu jongen.
De zeebergen zijn voedselrijke gebieden waar ze maanden kunnen jagen.
Aan de voet van de berg worden ze door de stroming opgestuwd.
Het water uit de diepte brengt voedingsmiddelen en plankton mee.
Talloze vissen blijven hier wonen.
Ze eten waar de stroming het sterkst is en veel plankton bevat.
Als het koude water zich vermengt met het warme zie je 'n vreemde flikkering.
Daaraan zie je de kracht van de stromingen.
Niet alleen kustvissen worden erdoor aangetrokken.
Oceaanreuzen komen een kijkje nemen.
Enorme hoeveelheden hamerhaaien.
Overdag zwemmen ze om de berg op zoek naar kleine vissen bij het rif.
Maar niet om ze op te eten.
Net als de maanvis zoeken ze schoonmakers tegen de parasieten.
Witpuntrifhaaien komen hier ook. Zij eten de rifvissen wel.
Ze jagen 's nachts als de rifvissen slaap hebben en zich laten vangen.
Overdag rusten ze en laten ze de schoonmaakploeg zijn gang gaan.
Zelfs hele scholen paaiende trekkervissen doen hem niets.
Trekkervissen leven in open water, maar hier komen ze kuit schieten.
De eitjes zijn goed voedsel.
Maar haast is geboden. Straks wordt de stroming te sterk.
De vissen zijn alleen hier...
...voor het plankton die de berg naar de oppervlakte stuwt.
Maar de jagers van de oceaan zijn nooit ver weg.
Zijdehaaien pikken er gewonde vissen uit en houden de bewoners in de gaten.
Seizoenswisselingen zorgen soms voor extra rijkgevulde stromingen.
Het water om de berg wordt dan een soep van plankton.
In die periodes komen de jagers in groten getale.
Bonito's zijn familie van de tonijn.
Ze zoeken naar kleine planktoneters die op de rijkdom zijn afgekomen.
Dat geldt ook voor deze makrelen. Hun prooi is dichtbij.
Anchovetta's zijn aan de oppervlakte...
...ook al is het licht en zijn er jagers op pad.
Deze visjes voelen de trillingen van de naderende rovers.
Snel hebben ze een bol gevormd. Ze wachten op wat komen gaat.
Ze zijn opgemerkt.
Aanvankelijk lijkt de grootte van de bol rovers af te schrikken.
Maar nu vallen de bonito's voor het eerst aan.
Maar de bol blijft intact.
Jonge geelvintonijnen zijn er.
Er wordt snel aangevallen. Groepjes anchovetta's raken los van de bol.
De stromingen veranderen snel.
De oceaan wordt dan weer een blauwe, tropische woestijn zonder plankton.
De jagers moeten weer verdertrekken.
Langsnuitdolfijnen zoeken nog steeds naar voedsel.
Hun draaisprongen zijn een puur sociale aangelegenheid.
Omdat het goed jagen is, zijn er nu honderden samen in een enorme groep.
Nu is het weer tijd om op jacht te gaan.
Hun behendigheid op dat gebied is bekend.
Geelvintonijnen weten het, zij volgen de dolfijnen.
Alleen volwassen tonijnen van twee of drie jaar...
...hebben genoeg uithoudingsvermogen om de dolfijnen bij te houden.
Dit zijn gewone dolfijnen Ook zij zijn op reis.
Nieuwsgierig als ze zijn, gaan ze langs bij een groter familielid:
Een griend.
De griend jaagt niet, maar gaat naar het paaigebied in de Middellandse Zee.
Grienden jagen in gezinsverband. Maar in de zomer zijn ze socialer...
...en komen ze bij elkaar in groepen van honderden dieren.
Twee families zijn al bij elkaar.
De mannetjes dingen al naar de gunsten van de wijfjes.
In een paar weken tijd krijgt dit geknuffel een seksuele lading.
Nu wordt er alleen wat geflirt in de zon.
Timing is belangrijk in de oceaan.
's Zomers worden de Noord-Atlantische wateren warmer.
De jacht is goed en in juni trekken de roofdieren noordwaarts naar de Azoren.
Dit zijn ook gewone dolfijnen.
Zoals veel oeceaandolfijnen reizen ze in grote kudden met veel families.
Zelden is er genoeg om iedereen te voeden.
Kleine groepen verlaten de kudde en gaan op jacht.
Het zal uren duren voordat deze groep terug is bij de kudde.
Rond het middaguur komen ze aan bij de Azoren...
... 1 500 km ten westen van de Portugese kust.
Andere roofdieren zijn hier al: pijlstormvogels.
Elk jaar broeden er een half miljoen op de Azoren.
Ze zoeken de oceaan af naar voedsel.
Er is niet genoeg wind om te zweven en vliegen kost te veel energie.
Daarom drijven ze voorlopig rustig in groepen op de vriendelijke golven.
Midden op de middag maken de dolfijnen ernst met de jacht.
Als de wind opsteekt, kiezen de pijlstormvogels weer het luchtruim.
Landafwaarts hebben de dolfijnen hun prooi ontdekt.
Ze drijven een school kleine makrelen naar de oppervlakte.
De pijlstormvogels in de lucht volgen elke beweging van de dolfijnen.
De makrelen zitten een paar meter onder de oppervlakte.
Maar als ze dichtbij genoeg zijn, doet de luchtmacht een uitval.
De vogels kijken niet meer toe, maar worden zelf onderwaterjagers.
Ongelooflijk genoeg kunnen ze een paar meter diep duiken.
Door de dolfijnen kunnen de makrelen niet onderduiken. De rovers schransen.
Al snel zijn er meer vogels dan dolfijnen, die zelfs verjaagd worden.
Maar de dolfijn maakt plaats door een ander roofdier:
Volwassen geelvintonijnen.
Deze reuzen zijn twee meter lang.
Ze gaan direct op hun prooi af.
Hoewel de tonijnen er zijn, zetten de pijlstormvogels de aanval voort.
Uiteindelijk gaan de tonijnen weer. De vogels vechten het onder elkaar uit.
Zolang er een roofvis aanwezig is, kunnen de makrelen niet ontsnappen.
Als de kleinere tonijnen vertrekken...
...zinkt de bol langzaam naar de diepte waar het veilig is.
De vogels volgen ze zo lang ze hun adem kunnen inhouden.
Wel tot 1 5 meter diepte.
Uiteindelijk moeten zelfs zij de jacht opgeven.
Hoeveel voedsel er ook is, over drie maanden wordt het winter.
Deze wateren worden dan een paar graden kouder.
Dan verlaten de rovers de Azoren weer.
Ze trekken naar de volgende plek waar voedsel is.
Ze gaan naar het prille leven in de verte van de open oceaan.
Vertaling bewerkt door: WhomDoYouServe?